O miejscowości

Duża, rozległa wieś położona południowym skłonie Dziewiczej Góry i pagórkach moreny czołowej. Swą rzeźbę powierzchni Kicin zawdzięcza ostatniemu okresowi lodowcowemu (tzw. stadiał poznański zlodowacenia bałtyckiego). Część zachodnia i północna bezpośrednio przylega do Puszczy Zielonki. Wioska leży na terenie gminy Czerwonak w powiecie poznańskim, przy drodze z Poznania przez Kliny do Wierzonki i odchodzących od niej drogach bocznych.

W źródłach pisanych wieś Kicin pojawiła się w roku 1316. Pierwsza wzmianka zawarta jest w dokumencie biskupa Jana Doliwy dla Kicińskiego sołectwa.
W średniowiecznych dokumentach nazwa Kicin występowała jako: Kicino, Kycino, Kisczina, Kyczyna i oznaczała po prostu „snopek”. Zamienne określenie dla Kicina to Snopkowo. Wyraz ten pochodzi od kity, pęku włókien, a także od miary lnu (być może snopka lnu).

Kita to również nazwisko dzierżawcy Kicińskiego. W wiosce odkryto pojedyncze znaleziska archeologiczne oraz cmentarzysko z II – III w.n.e (kultura pomorska). O dawnym istnieniu osady świadczy ponadto  grodzisko stożkowate na którym stoi kościół i plebania. Pierwsza wzmianka o kościele w Kicinie pochodzi z 1405 roku, według ks. Józefa Nowackiego, świątynia i probostwo mogły powstać już w XII wieku.

Świątynia – fundowana przez jednego z proboszczów katedralnych – była wówczas pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Kicin należał do majątku poznańskiej kapituły katedralnej, której prepozyt był tytularnym proboszczem i kolatorem kicińskim. Na parafię składały się starodawne majątki kapituły: Kicin, Czerwonak (wtedy Czerwony Młyn), Janikowo, Koziegłowy i Mechowo.

Najstarszy kościół zbudowany został z drewna i w pierwszej połowie XVII wieku zaczął grozić upadkiem. Podźwignął go ok. roku 1620 ks. Zygmunt Cielecki, proboszcz katedralny. W XVIII wieku stan świątyni znów przedstawiał się tragicznie. W 1742 r. stwierdzono, że nie nadaje się nawet do remontu. W 1749 r. ksiądz, późniejszy biskup sufragan poznański Jozef Tadeusz Kierski zdecydował o rozbiórce kościoła i budowie nowej świątyni. Jej budowa została ukończona w 1751 r. i od tamtej chwili jest pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny. 20 listopada 1752 r. kościół konsekrował fundator biskup Kierski. Wraz z kościołem konsekrowane były dzwony: Józef, Nepomucen, Stanisław i Wawrzyniec, które zawisły na wieży kościelnej.

W 1902 r. pokrycie kościoła z gontu zmieniono na łupek. W 1903 r. posadzkę – do tej pory drewnianą – zamieniono na flisy. Natomiast w 1931 r. wnętrze kościoła ozdobiła nowa polichromia, ale już w 1966 r. artysta malarz Szukała w ramach renowacji wnętrza odkrył i odnowił polichromię pierwotną (tę obecną).
W 1941 r. Niemcy zamienili kościół na magazyn. W 1980 r. kościół otrzymał nowe szalowanie modrzewiowe. Ze względu na starą konstrukcję belkową wieży, zdjęto z niej dzwony. Trzy z nich (Józef, Nepomucen i Stanisław) zakołysały się pod nową dzwonnicą w noc Bożego Narodzenia 1985 r.

Należy także wspomnieć, że z beneficjum kicińskim związana jest osoba Jana Kochanowskiego, wielkiego poety polskiego renesansu, który w roku 1564 wszedł w posiadanie prepozytury poznańskiej. Był więc tytularnym proboszczem kościółka w Kicinie i żył z tej posady, gdy tworzył swój genialny przekład Psalmów.

Leszek Lesiczka

Podziel się z innymi:Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Email this to someonePrint this page
  • Strona partnerska – KicinOnLine.pl

  • Członkowie honorowi

  • Chcesz się do nas przyłączyć?

    Ze względu na zachodzące zmiany infrastrukturalne i społeczne Kicina istnieje potrzeba zjednoczenia mieszkańców, co jest jednym z głównych celów naszej działalności.

    Aby to osiągnąć zachęcamy mieszkańców do zainteresowania się sprawami naszej miejscowości i okolic m.in. poprzez informowanie ich o działaniach władz lokalnych, umożliwienie prowadzenia dialogu z samorządowcami oraz - co ważne - wzmocnienie poczucia współodpowiedzialności za naszą Małą Ojczyznę.

    Więcej